Πώς γράφεται η λύση μιας Άσκησης;

Οι μαθητές στην Τάξη παρακολουθούν μια Άσκηση που λύνεται στον πίνακα και κρατούν σημειώσεις, αυτά που βλέπουν να γράφονται…

Δεν σημειώνουν οτιδήποτε λέγεται συμπληρωματικά και επεξηγηματικά πάνω στο θέμα.

Σπίτι πάνε να ξαναδούν το θέμα (εξετάζουμε την καλή περίπτωση) και διαβάζουν μια σειρά από εξισώσεις.

Πηγαίνουν και στο Φροντιστήριο, ξανά τα ίδια.

Θεωρούν λοιπόν αρκετό να γράψουν μια σειρά από εξισώσεις νομίζοντας ότι έτσι λύνουν Άσκηση, χωρίς να χρειάζεται να επεξηγήσουν τίποτα.

Με αφορμή ένα Τεστ στην τάξη και τις απαντήσεις που πήρα, έδωσα στους μαθητές την άλλη μέρα την παρακάτω λύση για σύγκριση.

Δείτε την σε pdf.

Να δώσουμε την βαθμολογία...

Να ανοίξουνε τα σχολεία και να αρχίσουμε να ετοιμάσουμε τους βαθμούς του Α΄ Τετραμήνου. Να μην ξεχάσουμε, να προλάβουμε τις ημερομηνίες, να βάλουμε τα διαγωνίσματα, να είμαστε έτοιμοι. 21 Γενάρη είναι το τέλος του τετραμήνου.

Τι σημασία έχει αν δεν κάναμε μάθημα επί εικοσαήμερο, λόγω κατάληψης; Τι αν το μάθημα – αξιολόγηση πήγε κατά διαβόλου; Βαθμούς θα δώσουμε, θα είμαστε έτοιμοι.

Αλήθεια τι σημαίνει βαθμολογία; Πρέπει να υπάρχει; Πρέπει να αξιολογούνται οι μαθητές μας (για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, μια άλλη φορά…)

Αξιολογούμε τους μαθητές ή τους δίνουμε μια βαθμολογία σύμφωνα με τα καθιερωμένα και σύμφωνα με την προτροπή – παράκληση των μαθητών μας «Θα μας βοηθήσετε Κύριε;»

Θα μας βοηθήσετε. Όχι θα μας αξιολογήσετε. Δεν θέλουμε να ξέρουμε ποιες είναι οι ικανότητές μας, οι αδυναμίες μας. Θέλουμε ένα μεγάλο βαθμό, που θα μας είναι χρήσιμος.

Και .. εμείς βέβαια θα βοηθήσουμε τα παιδιά. Θα βάλουμε μεγάλη βαθμολογία (μην τυχόν και γράψει το παιδί μεγαλύτερο βαθμό από αυτόν που του έχουμε, Αν πρόκειται να γράψει 15, να προλάβουμε εμείς να του έχουμε βάλει τουλάχιστον 18).

Όμως δεν θα βάλουμε μόνο μεγάλη βαθμολογία στους μαθητές μας της Γ΄ Τάξης. Το ίδιο θα κάνουμε, γιατί αγαπάμε τα παιδιά, και στην Α΄ και στη Β΄ τάξη.

Έτσι δεν θα μας πούνε στριμμένους, δεν θα μας κοντράρουν, ούτε αυτοί ούτε οι γονείς τους, δεν θα υποχρεωθούμε να δικαιολογήσουμε τη μικρή βαθμολογία που βάλαμε και έτσι θα ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

Όπως στα παραμύθια…

Η αξιολόγηση όμως είναι πολύ σοβαρό και κρίσιμο ζήτημα.

Ο νέος άνθρωπος πρέπει να αποκτήσει την ικανότητα να εκτιμά σωστά τον εαυτόν του. Όχι να τον υπερεκτιμά, ούτε όμως να έχει και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Η αυτογνωσία είναι πολύ σοβαρή και δύσκολη προσπάθεια και ο δάσκαλος πρέπει να συνδράμει τον μαθητή για να την προσεγγίσει.

Η απόδοση ενός μαθητή είναι συνάρτηση δύο ανεξαρτήτων μεταβλητών ( για να μιλήσουμε και λίγο τη γλώσσα των Μαθηματικών)

Α) Της ικανότητας του μαθητή να μαθαίνει, να κατανοεί, να επεξεργάζεται καινούργια πράγματα.

Β) Της προσπάθειας που καταβάλλει για να πετύχει τα παραπάνω.

Όσον αφορά τον πρώτο παράγοντα, εδώ τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Υπάρχουν διαφορετικές ικανότητες που στηρίζονται σε Βιολογικούς, Κοινωνικούς (ποιος μίλησε για αταξική κοινωνία…) παράγοντες, αλλά και η εξάσκηση του ίδιου του μαθητή, σε όλα τα προηγούμενα μαθητικά του χρόνια. Μπορούμε να παρέμβουμε εμείς οι δάσκαλοι σε αυτά; Μάλλον όχι.

Στον δεύτερο παράγοντα;

Εδώ ο ρόλος του δασκάλου είναι περισσότερο καθοριστικός αλλά όχι μοναδικός. Μπορούμε νομίζω να δοκιμάσουμε διαφορετικούς τρόπους, να προβληματιστούμε για το πώς, να παλέψουμε, να δώσουμε και την ψυχή μας, ώστε να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον των μαθητών μας για το μάθημα και αν αυτό επιτευχθεί και η προσπάθειά τους θα βελτιωθεί και το τελικό αποτέλεσμα θα είναι θετικό.

Όμως δεν ζούμε σε ένα κόσμο μόνο εμείς και οι μαθητές μας για να νομίζουμε ότι είναι μόνο στο χέρι μας και θα τα καταφέρουμε…

Όλα αυτά όμως είναι δύσκολα και δεν φτάνει εσύ ο δάσκαλος να τα παλέψεις. Πρέπει να μπορούν να τα αποδεχθούν και οι μαθητές (πράγμα δύσκολο) και οι γονείς (πράγμα δυσκολότερο). Η κουκουβάγια θεωρεί λέει, το παιδί της το ομορφότερο του κόσμου (και όπως λέει και το ανέκδοτο ο Χριστός ήταν Έλληνας γιατί η μάνα του νόμιζε ότι ήταν Θεός). Έτσι ο γονιός θεωρεί ότι το παιδί του είναι πανέξυπνο (αλλά δεν διαβάζει..) και είναι κρίμα να μην σπουδάσει (ο καθένας έχει το δικαίωμα στην μόρφωση, εννοώντας ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να πάρει ένα πτυχίο Ιατρικής – Νομικής ή Πολυτεχνείου..).

Μήπως αυτή δεν είναι και η επίσημη άποψη της πολιτείας;

Η λέξη αξιοκρατία υπάρχει ακόμη στο λεξιλόγιό μας;

Πρέπει να ψάξω τον Μπαμπινιώτη….

Αλλά εδώ ανοίγεται ένα άλλο μεγάλο θέμα και ας το αφήσουμε για άλλη ευκαιρία..

Ας ξαναγυρίσουμε λοιπόν στο ρόλο μας. Αν βάλουμε μικρούς βαθμούς, μπορεί να γίνει και φασαρία, μπορεί να φτάσουμε στο σημείο να μας κουβαληθεί και ο σύμβουλος (με τις ειδικές Παιδαγωγικές σπουδές) και να μας αποδείξει ότι εμείς φταίμε για την χαμηλή απόδοση των μαθητών μας.

Άρα. Άρα ξεκινάμε από 12-13 και βάζουμε βαθμούς προς τα πάνω. Οπότε ο μέσος όρος θα είναι ψηλός. Οι μαθητές μας ευχαριστημένοι, οι γονείς ευχαριστημένοι, η πολιτεία ευτυχής και εμείς ήσυχοι ότι κάναμε το καθήκον μας…

Και με την ευκαιρία, μια ερώτηση:

Γιατί όταν πρόπερσι στις εξετάσεις για το Μπακαλωραιά στη Γαλλία πέτυχαν το 71% των τελειοφοίτων, πανηγύριζε όλη η Γαλλία για τη μεγάλη επιτυχία των μαθητών τους, ενώ όταν εδώ απορρίπτεται το 10% στις Πανελλαδικές εξετάσεις, όλο το καλοκαίρι γίνεται χαμός για την αποτυχία των μαθητών;

Μήπως κάποιος πρέπει να ενημερώσει τους Γάλλους για τις νέες Παιδαγωγικές μεθόδους;

Μήπως εμείς οι Έλληνες που δώσαμε τα φώτα μας στους Κουτόφραγκους, να τους ξαναδιδάξουμε;;;

Μια άποψη απ' έξω....

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στις 11/11/2007 στην εφημερίδα Καθημερινή. Νομίζω ότι αξίζει να διαβαστεί με προσοχή...

Η διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης οδηγεί κατευθείαν στην ιδιωτική

Γράφει ο Aντώνης Kαρκαγιάννης

Γράφω Παρασκευή μεσημέρι, ημέρα του «μεγάλου» εκπαιδευτικού συλλαλητηρίου, όπου συμμετέχουν δάσκαλοι όλων των βαθμίδων, σπουδαστές και μαθητές. Αίτημα, η υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου όλων των βαθμίδων, επίσης και η αναβάθμισή του. Δεν ξέρω πόσο μεγάλο θα είναι το συλλαλητήριο, αλλά είτε είναι μεγάλο είτε μικρό, έχω την αίσθηση ότι το δημόσιο σχολείο είναι πια χαμένη υπόθεση και όσοι ειλικρινά αγωνίζονται να το περισώσουν το απαξιώνουν περισσότερο. Το δημόσιο σχολείο, αυτή η μεγάλη δημοκρατική κατάκτηση, είναι πια αναξιόπιστο, κανείς δεν πιστεύει ότι εκεί θα μάθει γράμματα και ότι από κει θα αρχίσει την πορεία του στη ζωή με οποιαδήποτε εχέγγυα επιτυχίας.

Ενας μαθητής Λυκείου των τελευταίων καταλήψεων το είπε καθαρά και ειλικρινά: «Το πρωί είμαστε στην κατάληψη και το βράδυ στο φροντιστήριο». Αυτό σημαίνει ότι το πρωί στο δημόσιο σχολείο για την απαραίτητη, ισχυρίζονται μερικοί, σε αυτήν την ηλικία εξέγερση «κατά του κατεστημένου» ή για τον «χαβαλέ», και το βράδυ πλήρη υποταγή στο κατεστημένο, στη χειρότερη και πλέον ανελεύθερη μορφή του. Στην κονσερβαρισμένη και κωδικοποιημένη γνώση, την πλήρως προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις ενός συστήματος όπου η αποτίμησή της και η αποπληρωμή της αυτομάτως σε βάζει στον ιδιωτικό χώρο και στα συστήματα της αγοράς όπου αενάως διαμορφώνονται τα κατεστημένα.

Αυτό που σχηματικά διαχωρίζεται τις ημέρες των καταλήψεων, των απεργιών και των συλλαλητηρίων, αυτή η εναλλαγή του δημόσιου και του ιδιωτικού χώρου είναι καθημερινή πράξη όλες τις μέρες του εκπαιδευτικού έτους. Ποικιλόμορφη και ευρηματική η ιδιωτική εκπαίδευση συνεπικουρεί εδώ και χρόνια τη δημόσια και συμπληρώνει τα κενά της. Δεν είναι απαραίτητα ούτε κακό ούτε καλό. Είναι απλώς αναγκαίο και συμβαίνει σε τεράστια κλίμακα. Ετσι, αυτό που γράφουν τα πλακάτ των διαδηλωτών ότι η γνώση, η εκπαίδευση, η παιδεία είναι δημόσιο αγαθό είναι η ετικέτα της υποκρισίας μας. Ολοι, και αυτός που κρατάει το πλακάτ γνωρίζει ότι η πραγματικότητα δεν είναι αυτή και ούτε μπορεί να είναι αυτή. Κάθε μέρα και περισσότερο η εκπαίδευση εγκαταλείπει το απαξιωμένο δημόσιο και δωρεάν σχολείο και μεταπηδάει στον ιδιωτικό τομέα όπου η πειθαρχία και οι τρόποι λειτουργίας, οι σκοποί της εκπαίδευσης επιβάλλονται άτεγκτα από τους νόμους της αγοράς. Και όλοι τούς αποδεχόμαστε και πειθαρχούμε.

Δείτε όλο το άρθρο, επισκεπτόμενοι τη διεύθυνση: Καθημερινή

ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ

Σε ποιον πίνακα;
Αυτόν που βρίσκεται υπό κατάληψη....
Περιμένοντας να επιστρέψουν οι μαθητές μας στις τάξεις....
Και γιατί να επιστρέψουν;
Αφού στην κοινωνία μας, η γνώση δεν είναι αυταξία. Μας ενδιαφέρει μόνο αν πρόκειται να την χρησιμοποιήσουμε για να πάρουμε ένα πτυχίο που θα μεταφράζεται σε χρήμα. (και αν ξέρανε τα παιδιά μας τι χρήματα θα τους φέρει το πτυχίο...... θα τρέχανε μην τύχει και τους πέσει το πτυχίο στο κεφάλι...)
Έτσι όσοι στοχεύουν να μπούνε σε μια καλή σχολή, δείχνουν να ενδιαφέρονται για κάποια συγκεκριμένα μαθήματα. Όμως, όπως λένε και οι Τούρκοι, το φτηνό κρέας το τρώνε τα σκυλιά. Και το δημόσιο σχολείο είναι δωρεάν. Άρα αυτό που δίνει δεν έχει αξία. Μόνο στο Φροντιστήριο μαθαίνουν τα παιδιά!!!
Κατά συνέπεια γιατί να μην κλείσουν τα σχολεία, για να μπορέσουν να διαβάσουν τα παιδιά, πηγαίνοντας στο Φροντιστήριο;
(Το γιατί βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο, είναι μεγάλο θέμα και θα το δούμε μια άλλη φορά.)
Αλήθεια πόσες απουσίες κάνει ένας καλός μαθητής της Γ Λυκείου; Και αν έχει γίνει αποδεκτό να μπορεί να απουσιάζει ένας μαθητής, πάνω από 114 ώρες το χρόνο (20 μέρες) γιατί να μην κάνουν κατάληψη άλλες 20 μέρες και να μην παίρνουν απουσίες;
Και οι άλλοι; Γιατί να μην θέλουν κατάληψη και να κοιμηθούν για καμιά εικοσαριά μέρες και να γλυτώσουν τα μαθήματά τους; Υπάρχει λόγος;
Οι γονείς; Μα αυτοί πληρώνουν τα φροντιστήρια των παιδιών τους. Αυτοί ξέρουν καλύτερα από όλους πόσο άχρηστο είναι το σχολείο.
Και οι καθηγητές γιατί να μην επιθυμούν την κατάληψη; Και αυτοί θα κάνουν τις δουλειές τους. Έτσι και αλλιώς νιώθουν να μην εκτιμά κανένας την δουλειά τους. Κανείς δεν θα τους πει έναν καλό λόγο, αν κουρασθούν και κανένας δεν θα τους επιπλήξει αν τα φορτώσουν όλα στον κόκορα...
Υπάρχουν βέβαια και οι συνδικαλιστές....
Όπως λέει και ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ, οι καθηγητές δεν προωθούν τις καταλήψεις, άλλωστε έχουμε πολλά παραδείγματα που καθηγητές εναντιώνονται (όπως δεν θα έπρεπε) στις καταλήψεις..... Άλλωστε τα αιτήματα της εκπαιδευτικής κοινότητας είναι κοινά....
Υπάρχουν και τα κόμματα.
Αυτά που δίνουν γραμμή, δημιουργούν τα συντονιστικά, θέτουν τα πλάνα...
Το κάνουν για να προπονήσουν τη νέα γενιά στην Επανάσταση. Όλο και κάτι θα ψαρέψουμε, θα αποδείξουμε την πλέρια αντίθεσή μας στο σημερινό σχολείο και θα αναδείξουμε πόσο τέλειο θα είναι το σχολείο του μέλλοντός μας, αυτό μετά τη δεύτερη παρουσία (συγνώμη μετά την επανάσταση ήθελα να πω...)
Αυτά που σιωπούν γιατί φθορά της κυβέρνησης είναι η κατάσταση αυτή, λίγο από εδώ, λίγο από εκεί πού θα πάει, θα την πάρουμε την εξουσία την άλλη φορά... Άλλωστε τι διαφορετικό έχουμε να προτείνουμε για την εκπαίδευση;
Υπάρχει και η κυβέρνηση. Αλήθεια υπάρχει;
Και γιατί να αντιμετωπίσει την κατάσταση; Για να δώσει ευκαιρία να την κράξουν τα κανάλια; Άσε την να εκφυλισθεί και θα ανοίξουν από μόνα τους τα σχολεία, μόλις βαρεθούνε οι μαθητές να κάθονται. Τι είπε ο κ. Υπουργός της παιδείας;;
Αν η πλειοψηφία των μαθητών ψηφίσει κατάληψη, τότε αυτή είναι νόμιμη;
Αλήθεια είπε τέτοιο πράγμα ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ; Δεν μπορώ να το πιστέψω, μάλλον λάθος κατάλαβα.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων (που θα έλεγαν και οι καθαρευουσιάνοι) τα σχολεία παραμένουν κλειστά και εγώ πρωί Πέμπτης, αντί να είμαι στην τάξη με τους μαθητές μου, κάθομαι και γράφω τις σκέψεις μου. Ενδιαφέρουν κανέναν; Πιθανόν όχι. Αλλά αμετανόητος δάσκαλος εγώ θα τις εκθέσω......

Ο/Η Kokas είπε...

Συμφωνώ απόλυτα κα τάσομαι υπέρ της θέσης σας! Τόσον καιρό δεν έχω παρακολουθήσει ούτε έχω συμετάσχει στο θέατρο αυτό του παραλόγου που διαδραματίζεται στο σχολείο μας. Ο καιρός όμως πέρασε και ο χρόνος λειτουργεί αντίστροφα για εμάς. Γι'αυτό αύριο έχω σκοπό να πάω το πρωί σχολείο να συγκεντρώσω και να αυξήσω τα κατά και από δευτέρα με το καλό να ανοίξουμε πάλι να ξεκινήσουν τα μαθήματα.Έλπίζω η προσπάθειά μου να έρθει εις πέρας και να έχει καλή έκβαση.
Σημείωση.. Ωραίο και δυνατό κείμενο!!

8 Νοέμβριος 2007 4:08 μμ